Een talkshow is een typisch televisiefenomeen. De VARA-radio kende van oudsher natuurlijk wel verschillende ‘een praat- of gespreksprogramma's' waarin één of meerdere gasten te horen waren. Vaak waren dit vertegenwoordigers van de SDAP of van een andere rode organisatie. Hun causerieën waren vaak bedoeld om de luisterende arbeiders te verheffen.
In 1963 introduceerde de AVRO de populaire talkshow uit Amerika. Willem Duys praatte wekelijks in Voor de vuist weg luchtige nieuwsonderwerpen, op luchtige wijze aan elkaar en dat bleek te werken. Vooral zijn voortdurende aanwezigheid met grapjes en persoonlijke stellingnames leek de kijkers een anker te geven waarmee ze aan het programma vastgeklonken bleven.
De VARA keek met grote belangstelling naar dit succes, want er bleken af en toe ook politieke kantjes aan te zitten. Een eigen show zou wellicht de kiezersaanhang van de PvdA kunnen vergroten. In 1965 benaderde de VARA Mies Bouwman voor het praatprogramma Mies en Scène. Het programma draaide uitsluitend om mensen in het nieuws, sporters, schrijvers, artiesten en ook politici, en was een groot succes. Het doek viel echter in 1967; na drie seizoenen vonden de makers het welletjes.
In kringen van Achter het Nieuws ontstond in 1968 het idee om het praatprogramma een nog sterkere journalistieke en maatschappelijke betekenis te geven. Koos Postema had als verslaggever van Achter het Nieuws een lange staat van dienst opgebouwd vooral met reportages uit rampgebieden en brandhaarden overal ter wereld. Maar in 1969 had hij ook furore gemaakt met een empathische documentaire over St. Joseph's Hospice in Londen waar zieke mensen op hun dood wachten. Daarop voortbordurend had hij op 20 februari 1968 al eens een special van Achter het Nieuws gepresenteerd waarin uitvoerig werd doorgesproken over echtscheiding. Vanuit dat initiatief ontwikkelde zich in 1969 een serie praatprogramma's onder de titel Een Klein Uur U, een discussieprogramma. Het programma, dat na twee jaar ook een lange versie zou krijgen als Een Groot Uur U, zou menig taboe doorbreken door de gewaagde onderwerpskeuze.
In 1976 was de presentatrice Sonja Barend van de AVRO losgeweekt. Begin 1977 presenteerde ze met groot succes Het programma van Sonja en... waarbij een belangrijke gast centraal stond. In de zomer van 1977 bedacht regisseur Ellen Blazer het format van een praatprogramma dat ook eens op een andere manier naar nieuws moest kijken, bij voorkeur aan de hand van 1 thema ‘dat emoties los doet komen'. Sonja's Goed Nieuws Show en de opvolgers Sonja op...( maandag, dinsdag enz.) bleek een gouden greep. Aanvankelijk tweewekelijks, maar sinds 1978 elke week trok het gemiddeld meer dan vier miljoen kijkers. Haar programma was een kruising van het zwaar informatieve Een Groot Uur U en de meer luchtige aanpak van Mies Bouwman. Van de laatste had ze het aanhaken op de actualiteit aan de hand van een spraakmakende gast gemeen. Van de eerste leende ze de keuze voor onderwerpen die ongemakkelijk lagen.
De talkshow werd in de jaren negentig dé vorm waarmee informatie en meningen konden worden overgedragen en waarin ook publiek kon participeren. De journalist Paul Witteman bleek het goed te doen in vraaggesprekken. Hij stond binnen enkele jaren bekend als een man ‘die op een vreselijk sympathieke manier keiharde vragen stelt', ingewikkelde onderwerpen niet schuwde en boven alles politiek en journalistiek gescheiden wist te houden. Hij werd dan ook de talkshowman van de VARA. Zo was hij vanaf 1989 betrokken bij De Kloof, een praatprogramma waarin de kloof tussen de burger en de politiek centraal stond. En er volgden nog vele reeksen zoals Met Witteman (1991-1993) en, in 1994, een opzienbarende serie met professor Hans Galjaard over genetica, Alle mensen zijn ongelijk. Tussen 1993 en 1996 beleefde Witteman hoogtijdagen met De Ronde van Witteman. Vanaf 2006 presenteert hij samen met Jeroen Pauw de dagelijkse latenight-talkshow Pauw en Witteman.
In 1996 stopte Sonja Barend met haar Sonja op... Barend wilde nu dagelijks (dus meer dan 170 maal per jaar) een ‘gesprek van de dag' op televisie te brengen. Dit resulteerde in B&W, waarin zij de presentatie deelde met Paul Witteman.
In de eerste jaren van de nieuwe eeuw groeit de behoefte aan een nieuwe grote talkshow bij de VARA. B&W stopte in en in de vroege vooravond wilde de VARA nu een jonger publiek aanspreken. hier draaide het allemaal om een format dat, met een zeker behoud van de inhoudelijke pretenties, fors tegemoetkwam aan de smaak, het tempo en de korte spanningsboog van jongeren. Op 10 oktober 2005 ging De Wereld Draait Door van start als een poging het oude met het nieuwe te combineren. De omroep wilde echter ook een dagelijkse serieuze talkshow op de late avond. De netcoördinator van Nederland-1 stelde voor om van het succesvolle praatprogramma van Paul Witteman en Jeroen Pauw, Woestijnruiters, een dagelijkse talkshow te maken. In september 2006 ging om 23.00 uur de nieuwe late-night-talkshow van start, die spoedig zou worden omgedoopt in Pauw & Witteman.